مىكشند ، بلكه از اداى امانت و راستى گفتار آنها را بشناسيد » . « 1 » و همچنين مىفرمايد : « المُؤْمِنُ إذا كَذَبَ مِنْ غَيرِ عُذْرٍ لَعَنَهُ سَبْعُونَ ألْفَ مَلَكٍ ، وَخَرَجَ مِنْ قَلْبِهِ نَتْنٌ حَتّى يَبْلُغَ الْعَرْشَ فَيَلْعَنُهُ حَمَلَةُ الْعَرْشِ ؛ هرگاه مؤمنى بدون عذر ( شرعى ) دروغ بگويد ، هفتاد هزار فرشته او را لعنت مىكنند ، و از دهانش بوى تعفّن و گندى برآيد كه تا به عرش رسد ، و حاملان عرش نيز وى را لعنت كنند . « 2 » از آن حضرت پرسيدند : « أَيكونُ الْمؤمِنُ جَبَاناً ؟ : « نَعَمْ ، قيل لَهُ : أيكونُ المُؤْمِنُ بَخِيلًا ؟ قال : نَعَمْ . قيل لهُ : أيكونُ المؤمِنُ كَذّاباً ؟ قال : لا » ؛ آيا ممكن است مؤمن ترسو باشد ؟ فرمود : آرى ؛ پرسيدند : و بخيل باشد ، فرمود : آرى ؛ پرسيدند : و دروغگو باشد ؟ فرمود : نه » . « 3 » و فرمود : « رَأيْتُ كأنَّ رَجُلًا جاءَني فقالَ لي : قُمْ ، فَقُمْتُ مَعَهُ فإذا أنا بِرَجُلَينِ أحَدُهُما قائِمٌ والآخَرُ جالِسٌ ، وَبِيَدِ الْقائِمِ كلّوبٌ مِنْ حَديدٍ يُلْقِمُهُ في شِدْقِ الجالِسِ فَيَجْنِبُهُ حَتّى يَبْلُغَ كاهِلَهُ ، فَيُلْقِمُهُ الجانِبَ الآخَرَ فَيَمُدُّهُ ، فإذا مَدَّهُ رَجَعَ الآخرُ كما كانَ ، فَقُلتُ للّذي أقامَني : ما هذا ؟ قال : هذا رَجُلٌ كَذّابٌ ، يُعَذَّبُ في قَبْرِهِ إلى يَوْمِ الْقِيَامَةِ ؛ گويا مردى نزد من آمد و گفت : برخيز ، برخاستم و با او روانه شدم تا به دو نفر رسيديم كه يكى ايستاده و ديگرى نشسته بود ، در دست ايستاده قلّابى از آهن بود و آن را در كنج دهان آن كه نشسته بود فرو مىبرد و مىكشيد تا از شانه به پشت او مىرسيد ، سپس بيرون مىآورد و به طرف ديگر فرو مىبرد و مىكشيد و همچنان اين عمل را تكرار مىكرد ، به آن كه با من بود گفتم : اين چيست ؟ گفت : اين مرد ( نشسته ) دروغگوست و تا روز قيامت اين‌گونه در گور عذاب مىشود » . « 4 »

--> ( 1 ) ميزان الحكمه ، ج 5 ، ص 288 . ( 2 ) جامع السعادات ، ج 2 ، ص 425 . ( 3 ) همان مدرك ، ص 426 . ( 4 ) همان مدرك .